Zastosowanie ozonoterapii w stomatologii stało się w ostatnich latach zagadnieniem o dużym znaczeniu praktycznym. Ozon jest jednym z najsilniejszych związków bakteriobójczych, jakie stosuje się w stomatologii. Jednocześnie jest kompatybilny z nabłonkiem jamy ustnej. Dziedziną stomatologii, która została dotychczas najdokładniej zbadana – jeśli chodzi o leczenie ozonem – jest kariologia.

Udowodniono skuteczność ozonoterapii w leczeniu próchnicy, szczególnie powierzchownej i średniej oraz próchnicy cementu korzeniowego. Jednak doniesienia ostatnich lat wskazują, że ozonoterapia znajduje coraz szersze zastosowanie w periodontologii i chirurgii stomatologicznej. Obserwacje wskazują, że ozon jest efektywny w leczeniu stanów zapalnych tkanek przyzębia i błony śluzowej jamy ustnej, takich jak: zapalenie dziąseł, zapalenie przyzębia, ropnie przyzębne i zębopochodne, opryszczka wargowa czy afty. W chirurgii stomatologicznej przeciwzapalne działanie ozonu wykorzystuje się w zabiegach usuwania zębów mądrości i w zabiegach implantologicznych, w celu wyjaławiania pola operacyjnego i wspomagania procesu gojenia.

Działanie tego związku skorelowane jest z jego wpływem na mechanizm reakcji zapalnej. Ozon hamuje wytwarzanie mediatorów zapalenia i enzymów proteolitycznych wydzielanych przez bakterie. Zwiększa również utlenienie tkanek i powoduje zmianę pH z kwaśnego na zasadowe. Klinicznie wpływa na poprawę stanu miejscowego, redukcję dolegliwości bólowych oraz szybsze gojenie tkanek.

Celem pracy jest przegląd badań dotyczących zastosowania ozonoterapii w periodontologii i chirurgii stomatologicznej oraz wpływu ozonu na mechanizm reakcji zapalnej.