Implanty Bicon
Katarzyna Maciejewska
Indywidualna Specjalistyczna Praktyka Lekarska
-
- Ryc. 1. Implanty Bicon w atroficznym odcinku żuchwy
-
- Ryc. 2. Wyniki odległe implantacji w atroficznym odcinku szczęki
-
- Ryc. 3. Szczelność połączenia implant–łącznik
-
- Ryc. 4. Implant i łącznik Bicon
-
- Ryc. 5. Rodzaje łączników Bicon
-
- Ryc. 6. Ząb 36. – stan kliniczny – rok po odbudowie
-
- Ryc. 7. Ząb 36. – obraz RTG – rok po odbudowie
-
- Ryc. 8. Wykorzystanie implantów i łączników Brevis firmy Bicon dla odbudowy typu „overdenture”
-
- Ryc. 9. Łączniki fixed–detachable na implantach Bicon, wykorzystanych w bezzębnej żuchwie
-
- Ryc. 10. „Bicon sloping shoulder”
-
- Ryc. 11. Porównanie powierzchni kontaktującej z kością implantu Bicon i innych implantów o podobnych rozmiarach
-
- Ryc. 12. Budowa histologiczna kości wokół implantu Bicon
-
- Ryc. 13. Pozyskiwanie kości autogennej podczas preparacji łoża dla implantu
-
- Ryc. 14. Obraz RTG bezpośrednio po implantacji
-
- Ryc. 15. Instrumentarium w kasecie chirurgicznej
-
- Ryc. 16. Krótkie implanty Bicon
-
- Ryc. 17. Wyniki odległe – 29 miesięcy po obciążeniu implantów
Użycie w praktyce, od 1985 roku, systemu Bicon ogranicza wskazania do procedur augmentacyjnych, unikając kontaktu ze strukturami anatomicznymi, tj. kanał nerwu zębodołowego, zatoka szczękowa. Unikalny kształt implantu oferuje 30% powierzchni więcej niż w przypadku implantów o kształcie śruby, o podobnych rozmiarach, pozwala na formowanie dojrzałej kości z kanałami odżywczymi o właściwościach kości kortykalnej wokół implantu w szybkim tempie – 10–50 mikronów na dzień. Zbieżny kształt szczytu implantu i pogrążenie go poniżej grzbietu wyrostka zębodołowego gwarantuje zachowanie wysokości wyrostka zębodołowego – brak zaniku kości, równomierny rozkład sił okluzyjnych na otaczającą implant kość oraz estetyczną odbudowę. Połączenie łącznika z implantem za pomocą 1,5° stożka samohamującego jest stabilne i szczelne dla drobnoustrojów, z możliwością uniwersalnego pozycjonowania łącznika w 360°. Różnorodność łączników daje bogate możliwości odbudowy protetycznej. Preparacja łoża implantu na niskich obrotach przy użyciu tytanowych narzędzi bez chłodzenia pozawala na odzyskiwanie autogennej kości. Zastosowanie krótkich implantów Bicon czyni leczenie mniej skomplikowanym, przewidywalnym i akceptowalnym przez wielu pacjentów i stomatologów.
Codzienna praktyka stomatologiczna, rosnące oczekiwania, świadomość, ograniczenia czasowe, a także niekiedy ograniczone możliwości finansowe pacjentów niosą za sobą wiele wyzwań dla implantologów. Skłania to praktyków do poszukiwania nowych rozwiązań, które zaspokoją nie tylko ich wymagania, ale przede wszystkim estetyczne, funkcjonalne i finansowe wymagania pacjentów. Ograniczając procedury chirurgiczne tylko do zabiegów implantacji, nawet w odcinkach atroficznych szczęki czy żuchwy, leczenie staje się w większym stopniu akceptowalne dla pacjentów i wielu stomatologów.
Uznanie przez wiodące w świecie ośrodki implantologiczne oraz wielu znakomitych naukowców i praktyków sprawia, że system Bicon zaczyna znajdować swoje miejsce w polskich gabinetach.
Prowadzone od 1985 roku w wielu ośrodkach badania i doświadczenia (kliniczne i radiologiczne) dowiodły celowość zastosowania krótkich implantów w atroficznych odcinkach kości, wykazując ich „przeżycie” porównywalne do implantów o innych rozmiarach (węższych i dłuższych) [1–4] (ryc. 1, ryc. 2). Nie dowiedziono, że stosunek długości korony na implancie do długości implantu Bicon ma wpływ na jego „przeżycie”. Powodzenie leczenia jest podobne do innych systemów implantologicznych, gdzie stosunek długości korony do długości implantu odpowiada anatomii naturalnego zęba [5].
Połączenie implantu z łącznikiem, o charakterze 1,5° stożka samohamującego (ang. „locking taper”), gwarantuje szczelne i stabilne połączenie, zabezpieczające przed istnieniem pompy bakteryjnej (ryc. 3). Eliminuje kolonizację drobnoustrojów, głównie beztlenowych, i niebezpieczeństwo powikłań zapalnych wokół implantu, czego konsekwencją może być resorpcja kości wyrostka zębodołowego, wynikająca z toczącej się infekcji bakteryjnej [6]. Kształt łącznika i sposób łączenia z implantem dostarcza wiele możliwości pozycjonowania łącznika względem implantu – 360°. Stożkowe, zaklinowane i samozaciskowe połączenie gwarantuje optymalną stabilność i chroni przed powstawaniem mikroruchów. Daje to efekt jednoczęściowego implantu, który od początku, zabezpiecza stabilność tkanek (ryc. 4). Różnorodność łączników pozwala na bogatą ofertę rozwiązań protetycznych i możliwość leczenia zarówno pojedynczych, a także rozległych braków zębowych, do bezzębia włącznie (ryc. 5, ryc. 6, ryc. 7, ryc. 8, ryc. 9).
Charakterystyczny pochyły, zbieżny ku górze kształt szczytu implantu (ang. „sloping shoulder”) gwarantuje powodzenie w uzyskiwaniu estetycznej odbudowy, z zachowaniem prawidło-wej wysokości tkanek miękkich dziąsła wokół implantu poprzez odparcie dla struktur kostnych brodawek międzyzębowych (ryc. 10).
Charakterystyczny kształt implantu – „plateau” – oferuje 30% powierzchni więcej do integracji z kością niż w implantach o kształcie śruby (ryc. 11). Pozwala na tworzenie dojrzałej kości z kanałami Haversa pomiędzy „płetwami” implantu, a dynamika gojenia jest znacznie większa niż w przypadku innych implantów (kostnienie wokół implantów o kształcie „plateau” – 10–50 mikronów/dzień, a wokół implantów nie mających kształtu „plateau” – 1–3 mikronów/dzień – ryc. 12).
Preparacja łoża dla implantu przy użyciu niskich obrotów (50 rpm) bez konieczności chłodzenia chroni przed ewentualny-mi zmianami termicznymi w strukturze kostnej. Pozwala na odzyskiwanie autogennej kości, którą wykorzystuje się do przykrycia, pogrążonego poniżej grzbietu wyrostka zębodoło-wego w okolicy „sloping shoulder” implantu (ryc. 13). Praca z kością własnego pochodzenia zapewnia wysoki wskaźnik powodzenia, a umieszczanie implantów poniżej grzbietu wyrostka zębodołowego wpływa na stabilizację poziomu kości.
Gwarancja zapobiegania zanikowi kości wyrostka zębodołowego wynika z niezbędnego współdziałania elementów, tj.: przełącze-nie platformy, bakterioopornego połączenia łącznik–implant oraz implantacji poniżej grzbietu wyrostka zębodołowego (ryc. 14).
Użycie nieskomplikowanego, tytanowego instrumentarium oszczędza czas i redukuje koszty zabiegu (ryc. 15).
Zastosowanie krótkich implantów Bicon ogranicza w znacznym stopniu wskazania dla procedur augmentacyjnych (ryc.16). Dla wielu sytuacji klinicznych z towarzyszącą atrofią kości i wynikającą z tego bliskością struktur anatomicznych (tj. zachyłek zatoki szczękowej, dno jamy nosa, kanał nerwu zębodołowego dolnego, otwór bródkowy) implanty Bicon pozwalają na rehabilitację protetyczną bez konieczności przedłużania w czasie procedur implantologicznych bez „narażania” pacjentów na dodatkowe zabiegi, przedłużony czas gojenia, koszty oraz ograniczają czas pracy lekarza (ryc. 17). Jednocześnie pozwalają uzyskać satysfakcjonujące pacjenta i lekarza wyniki leczenia. To właśnie długotrwały, dobry wygląd i stabilny poziom tkanek wokół implantu – twardych i miękkich – są najważniejszymi celami nowoczesnej implantologii.
..............................................................................................................................................................
PIŚMIENNICTWO
1. Gentile M., Chuang S.K., Dodson T.: Survival estimates and risk factors for failure with 6.0x5.7mm implants. Int J Oral Maxillofac Impl 2005; 20 (6), 11/12: 930-937.
2. Vanuleo C., Chuang S.K., Weed M., Urdaneta R., Dibart S.: Radiographic bone levels on 6.0x5.7mm implants: a 5 year – follow – up study. AAP Annual Meeting, San Diego, CA, 2006; 09.
3. Winkler S., Morris H.F., Ochi S.: Implant survival to 36 months as related to length and diameter. Ann Periodontol 2000; 5 (1), 10: 22-31.
4. Anitua E., Orive G., Aguirre J.J., Andia J.: Five-year clinical evaluation of short implants placed in posterior areas:
a retrospective study. J Periodontol 2008; 79 (1): 42-48.
5. Schulte J., Flores A., Weed M.: Crown-to-implant ratios of single tooth implant – supported restorations. J Prosth Dent 2007; 98 (1), 6:1-5.
6. Dibart S., Warbington M., Su M.F., Skobe Z.: In vitro evaluation of the implant – abutment bacterial seal the locking taper system J Oral Maxillofac Surg 2005; 20 (5), 9: 732-737.
..............................................................................................................................................................
© Katarzyna Maciejewska
..............................................................................................................................................................
*Adres do korespondencji
Katarzyna Maciejewska
81-859 Sopot, ul. Jana z Kolna 35
Tel.: +48 501 254 825
e-mail: maciejewska.kasia@wp.pl
Pracę nadesłano: 05.09.2009 r.
Przyjęto do druku: 23.09.2009 r.
Praca recenzowana

